Odlewane zespoły szczęk hamulcowych

Wynalazek tzw odlewany klocek hamulcowy montaż odnosi się do pierwszego przykładu wykonania układu hamulcowego. Pierwszym przykładem zespołu szczęk hamulcowych był zwężający się stalowy element rurowy, który został umieszczony pod kołami w celu pochłaniania wstrząsów drogowych. Później rurową stal zmieniono na solidną jednostkę składającą się z płyty nośnej i jednej lub więcej płyt bocznych, w zależności od rodzaju zastosowanych kół. Stały element następnie mocowano w części gwintowanej lub szczelinie. Hamulce odlewane są zwykle lżejsze niż ich rurowe odpowiedniki, ponieważ części nie są zamknięte w sztywnej obudowie.

Odlewane hamulce są zwykle mocowane do kół za pomocą cylindrycznej powierzchni, która obraca się wewnątrz specjalistycznej szczeliny o kształcie podłużnym. Obydwa boki cylindrycznej powierzchni mogą mieć kształt podłużny lub powierzchnia może być również okrągła z płaskimi powierzchniami, które pomagają prowadzić buty po drodze. Aby ułatwić montaż, oddzielną płytę tylną i płyty boczne mocuje się z przodu obręczy opony, tworząc w ten sposób okrągły kanał.

Koło o solidnej cylindrycznej powierzchni i cylindrycznym materiale ciernym jest zamontowane z tyłu nieruchomego bębna. Cylindryczny materiał cierny może również zmieniać się od gładkiego i ciągłego przepływu do szeregu nierówności i rowków. Dzięki temu hamulce są skuteczne nawet w mokrych i śliskich warunkach. Zastosowanie hamulców można połączyć z wykorzystaniem innych mechanizmów, np. urządzenia o zmiennym kącie lub silnika elektrycznego.

Aby upewnić się, że system działa poprawnie, należy przeprowadzić kilka testów. Dwa najważniejsze z tych badań to badanie sprawdzające ciśnienie oraz badanie przyczepności okładziny hamulcowej do powierzchni cylindrycznej. Próba ciśnieniowa pozwoli upewnić się, że opona nie ociera się zbytnio o wewnętrzną obręcz koła. Pomoże to określić, czy odlany klocek hamulcowy działa prawidłowo. Test przyczepności pozwoli Ci sprawdzić, jak dobrze opona i felga stalowa przylegają do siebie.

Chociaż wynalazek ten wydaje się bardzo prosty, minęło wiele lat testów i modyfikacji, zanim stał się gotowy do użycia. Głównym problemem napotkanym podczas wczesnych testów było to, że w przypadku zetknięcia się obręczy i tarczy nośnej zespół szczęk hamulcowych albo rozdzieliłby się na dwie części, albo pękłby. Z tego powodu wiele drobnych odmian oryginalnego projektu musiało zostać zmienionych, aby przezwyciężyć te problemy. Podstawowa konstrukcja stosowana obecnie ma stożkową wnękę wypełnioną sprężonym powietrzem pomiędzy dwoma kawałkami stali tworzącymi wewnętrzną krawędź koła. Wnęka ta ma również kształt kwadratu, ponieważ po ściśnięciu tego zespołu między dwiema stronami tworzy ostrą krawędź po wewnętrznej stronie koła.

Jedną z najbardziej unikalnych cech odlewanych zespołów szczęk hamulcowych jest to, że nie wymagają one występów, jak w przypadku konwencjonalnych szczęk hamulcowych. Jednakże mają one również tendencję do łatwiejszego ślizgania się na kołach, szczególnie jeśli koła są zużyte. Jednym z największych problemów związanych z tymi układami jest to, że ze względu na swoją konstrukcję mają one tendencję do pękania pod wpływem nadmiernego obciążenia lub jazdy na długich dystansach. Jedno z wyzwań niniejszego wynalazku dotyczy poprawy charakterystyki zużycia komponentów.